1 ο Δικαιοπολις Αθεναιος εστιν. οικει δε ο Δικαιοπολις ουκ εν ταις Αθεναις αλλα εν τοις αγροις. αυτουργος γαρ εστιν. γεοργει ουν τον κλερον και πονει εν τοις αγροις.
χαλεπος δε εστιν ο βιος. ο γαρ κλερος εστι μικρος, μακρος δε ο πονος. αει ουν πονει ο Δικαιοπολις και πολλακις στεναζει και λεγει. "ω Ζεω, χαλεπος εστιν ο βιος απεραντος γαρ εστιν ο πονος, μικρος δε ο κλερος και ου πολυν σιτον παρχει." αλλα ισκυρος εστιν ο ανθρωπος και αοκνος. πολλακις ουν χαιρει. ελευθερος γαρ εστι και αυτουργος. φιλει δε τον οικον. καλος γαρ εστιν ο κλερος και σιτον παρεχει ου πολυν αλλα ικανον.

2 ο Δικαιοπολις εν τω αγρω πονει. τον γαρ αγρον σκαπτει. μαρκος εστιν ο πονος και χαλεπος. τους γαρ λιθους εκ του αγρου φερει. μεγαν λιθον αιρει καιι φερει προς το ερμα. ισχυρος εστιν ο ανθρωπος αλλα πολυν χρονον πονει και μαλα καμνει. φλεγει γαρ ο ηλιος και κατατριβει αυτον. καθιζει ουν υπο τω δενδρω και ησυχαζει ου πολυν χρονον. δι ' ολιγου γαρ επαιρει εαυτον και πονει. τελος δε καταδυνει ο ηλιος. ουκετι ουν πονει ο Δικαιοπολις αλλα προς τον οικον βαδιζει.

3 ο Δικαιοπολις εκβαινει εκ του οικου και καλει τον Ξανθιαν. ο Ξανθιας δουλος εστιν, ισχυρος μεν ανθρωπος, αργος δε ου γαρ πονει, ει μη παρεστιν ο Δικαιοπολις. νυν δε καθευδει εν τω οικω. ο ουν Δικαιοπολις καλει αυτον και λεγει. "ελθε δευρο, ω Ξανθια. τι καθευδεις; με ουτως αργος ισθι αλλα σπευδε." ο ουν Ξανθια βραδεως εκβαινει εκ του οικου και λεγει, "τι ει ουτω χαλεπος, ω δεσποτα; ου γαρ αργος ειμι αλλα ηδη σπευδω." ο δε Δικαιοπολις λεγει. "ελθε δευρο και συλλαμβανε, αιρε γαρ το αροτρον και φερε αυτο προς τον αγρον. εγο γαρ ελαυνω τους βους. αλλα σπευδε. μικρος μεν γαρ εστιν ο αγρος μακρος δε ο πονος."

4 ο μεν ουν Δικαιοπολις ελαυνει τους βους, ο δε Ξανθιας οπισθεν βαδιζει και φερει το αροτρον. δι ' ολιγου δε ο Δικαιοπολις εισαγει τους βους εις τον αγρον καιι βλεπει προς τον δουλον. ο δε Ξανθιας ου παρεστιν, βραδευς γαρ βαινει. ο ουν Δικαιοπολις καλει αυτον και λεγει, "σπευδε, ω Ξανθια, και φερε μοι το αροτρον." ο δε Ξανθιας λεγει, "αλλ' ηδη σπευδω, ω δεσποτα, τι ουτω χαλεπος ει;" βραδεως δε φερει το αροτρον προς αυτον. ο ουν Δικαιοπολις αγει τους βους υπο το ζυγον και προσαπτει το αροτρον. επειτα δε προς τον δουλον βλεπει. ο δε Ξανθιας ου παρεστιν, καθευδει γαρ υπο τω δενδρω.

ο ουν Δικαιοπολις καλει αυτον και λεγει. "ελθε δευρο, ω καταρατε. μη καθευδε αλλα συλλαμβανε. φερε γαρ το σπερμα και οπισθεν βαδιζε." ο μεν ουν δουλος το σπερμα λαμβανει και ακολουθει, ο δε δεσποτης καλει θν Σημητρα και λεγει, "ιλεως ισιθι, ω Δημητερ, και πληθυνε το σπερμα." επειτα δε το κεντρον λαμβανει και κεντει τους βους και λεγει. "σπευδετε ω βοες, ελκετε το αροτρον και αρουτε τον αγρον."

5 ο μεν Δικαιοπολις ελαυνει τους βους, οι δε βοες ελκουσι το αροτον, ο δε Ξανθιας σπειρει το σπερμα. αλλα ιδου, μενουσιν οι βοες και ουκετι ελκυσι το αροτρον. ο μεν ουν Δικαιοπολις τους βους καλει και, σπευδετε, ω βοες," φησιν, "μη μενετε." οι δε βοες ετι μενουσιν. ο ουν Δικαιοπολις, "τι μενετε, ω βοες;" φησιν, και βλεπει προς το αροτρον, και ιδου, λιθους εμποδιζει αυτο ο ουν Δικαιοπολις λαμβανει τον λιθον αλλ' ουκ αιρει αυτον, μεγας γαρ εστιν. καλει ουν τον δουλον και, "ελθε δυερο, ω Ξανθια," φησιν, "και συλλαμβανε, λιθος γαρ μεγας το αροτρον εμποδιζει, οι δε βοες μενουσιν."

ο ουν Ξανθιας βραδεως προσχωρει αλλ' ου συλλαμβανει, βλεπει γαρ προς τον λιθον και, "μεγας εστιν ο λιθος, ω δεσποτα," φησιν, "ιδου, ου δυνατον εστιν αιρειν αυτον." ο δε Δικαιοπολις, "μη αργος ισθι," φεσιν, "αλλα συλλαμβανε. δυνατον γαρ εστιν αιρειν τον λιθον." αμα ουν ο τε δεσποτης και ο δουλος αιρουσι τον λιθον και φερουσιν αυτον εκ του αργου.

εν ω δε φερουσιν αυτον, πταιει ο Ξανθιας και καταβαλλει τον λιθον, ο δε λιθος πιπτει προς τον του Δικαιοπολιδος ποδα. ο ουν Δικαιοπολις στεναζει και, "ω Ζευ," φεσιν, "φευ του ποδος. λαμβανε τον λιθον, ω ανοητε, και αιρε αυτον και μη ουτω σκαιος ισθι." ο δε Ξανθιας, "τι ουτω χαλεπος ει, ω δεσποτα;" φεσιν, "ου γαρ αιτιος ειμι εγω, μεγας γαρ εστιν ο λιθος, και ου δυνατον εστιν αυτον φερειν." ο δε Δικαιοπολις, "μη φλυαρει, ω μαστιγια, αλλ' αιρε τον λιθον και εκφερε εκ του αγρου." αυθις ουν αιρουσι τον λιθον και πολις εκφερουσν αυτον εκ του αγρου. επειτα δε ο μεν Δικαιοπολις ελαυνει τους βους, οι δε βοες ουκετι μενουσιν αλλα ελκουσι το αροτρον.

6 εν δε τουτω προσχωρει ο Φιλιππος, ο Φιλιππος εστιν ο του Δικαιοπολιδος υιος, παις μεγας τε και ανδρειος, φερει δε το δειπνον προς τον πατερα. επει δε εις τον αγρον εισβαινει, τον πατερα καλει και λεγει, "ελθε δευρο, ω πατερ, ιδου, το δειπνον φερω. μηκετι ουν πονει αλλα καθιζε και δειπνει."

ο ουν πατερ λειπει το αροτρον και καλει τον δουλον. καθιζουσιν ουν αμα και δειπνουσιν. μετα δε το δειπνον ο Δικαιοπολις, "μενε, ω παι," φεσιν, "και συλλαμβανε. φερε το σπερμα και σπειρε. συ δε, ω Ξανθια, σκαπτε τους λιθους και εκφερε εκ του αγρου. πολλοι γαρ εισιν οι λιθοι και πολις δυνατον εστιν αρουν." ο δε Ξανθιας, "αλλ' ου δυνατον εστι τοσουτους λιθους εκφερειν." ο δε Δικαιοπολις, "μη φλυαρει, ω Ξανθια, αλλα πονει." πονουσιν ουν ο τε πατερ και ο παις και ο δουλος. τελος δε καταδυνει μεν ο ηλιος, οι δε ανθρωποι ουκετι πονουσιν αλλα λυουσι μεν τους βους, το δε αροτρον λειπουσιν εν τω αγρω και προς τον οικον βραδεως βαδιζουσιν.

7 τη δε υστεραια επει πρωτον ανατελλει ο ηλιος, η γυνε τον ανδρα καλει και, "επαιρε σεαυτον ω ανερ," φησιν, "ο γαρ ηλιος ανατελλει, ο δε δουλος ηδη αγει τους βους προς τον αγρον, εγω δε και η θυγατηρ εν νω εχομεν βαδιζειν προς την κρηνην. επαιρε σεαυτον, καιρος γαρ εστι βαδιζειν προς τον αγρον." ο δε Δικαιοπολις μαλα καμνει και ουκ εθελει επαιρειν εαυτον, λεγει ουν, "μη χαλεπη ισθι, ω γυναι, μαλα γαρ καμνω και εθελω καθευδειν." η δε γυνε, αλλ' ου δυνατον εστιν," φησιν, "ετι καθευδειν, καιρος γαρ εστι πονειν, επαιρε σεαυτον, ω αργε."

ο μεν ουν Δικαιοπολις πολις επαιρει εαυτον και βαδιζει προς τον αγρον, η δε Μυρρινε και η Μελιττα προς την κρηρην βαδισουσιν (κ Μελιττα θυγατηρ εστιν, κορε μαλα καλη). η τω ουν μητηρ και η θυγατερ βραδεως βαδιζουσιν, υδριας γαρ φερουσιν, μεγαλαι δ' εισιν αι υδριαι, ωστε ου δυνατον εστι σπευδειν.

επει δε τη κρηνη προσχωρουσιν, ιδουυ, αλλαι γυναικες ηδη παρεισι και τας υδριας πληρουσιν. η ουν Μυρρινη τας γυναικας καλει και, "καιρετε, ω φιλαι," φησιν, "αρα ηδη πληρουτε τας υδριας;" αι δε λεγουσιν, "χαιρε και συ, ναι, ηδη πληρουμεν τας υδριας, πρω γαρ παρεσμεν. αλλ' ελθε δευρο ταχεος και ακουε, αγγελος γαρ ηκει απο του αστεως, λεγει δε οτι οι Αθεναιοι τα Διονυσια ποιουσιν. ημεις ουν εν νω εξὁμεν βαδιζειν προς το αστυ, τους γαρ χορους εθελομεν θεωρειν και τους αγωνας και τα δραματα. αρα εθελεις και συ την εορτην θεωρειν;"

8 η δε Μυρρινε, "τι λεγετε, ω φιλαιλ αρα αθηθως εορτην ποιουσιν οι Αθηναιοι; εγω μεν μαλιστα εθελω αυτην θεωρειν, συ δε, ω Μελιττα, αρα και συ εθελεις θεωρειν; αλλ' ου δυνατον εστιν, χαλεπος γαρ εστιν ο ανερ, αει γαρ πονει και σπανιως εθελει ιεναι προς το ασυ."

η δε Μελιττα, "αλλ' ου μαλα χαλεπος εστιν ο πατερ, παδιον γαρ εστι πειθειν αυτον." η δε Μυρρινη, "μη ουτω φλυαρει αλλα την υδριαν ταχεως πληρου, καιρος γαρ εστιν οικαδε επανιεναι."

η τε ουν μητηρ και η θυγατηρ τας υδριας ταχεως πλερουσι και οικαδε βαδιζουσιν. εν δε τη οδω πταιει η Μελιττα και καταβαλλει την υδριαν προς την γην και θραυει αυτην. στεναζει ουν και, "οιμοι," φησιν, "ουκ αιτια ειμι εγω, μεγαλη γαρ εστιν η υδρια, και ου δυνατον εστι φερειν αυτην." η δε μητηρ, "τι λεγεις, ω θυγατερ; μη φλυαρει αλλα οικαδε σπευδε και αλλην υδριαν φερε."

η μεν ουν Μελιττα οικαδε σπευδει, η δε Μυρρινη βραδεως βαδιζει, μεγαλη γαρ εστιν η υδρια, καιι η Μυρρινη ουκ εθελει καταβαλλειν αυτην.

9 εν ω δ' απεισιν η τε Μυρρινε και η Μελιττα, ο μεν παππος πονει εν τω κηπω, ο δε παις και ο Αργος βαδιζουσι προς το αυλιον, ο Αργος κυων εστι μεγας τε και ισχυρος, την τ' οικιαν φυλαττει και τα προβατα. εν ω δε βαδιζουσιν ο τε παις και κυων ανα την οδον, ο Φιλιππος λαγων ορα εν τω αγρω τρεξὁντα, λυει ουν τον κυνα και, "ιθι δη, Αργε," φεσιν, "διωκε." ο μεν ουν Αργος υλακτει και διωκει τον λαγων, ο δε φευγει ανα το ορος. ουτω δε ταχεως τρεχουσιν ωστε δι ολιγου ου δυνατον εστιν οραν ουτε τον κυνα ουτε τον λαγων.

ο ουν Φιλιππος σπευδει μετ αυτους και βοα, " ελθε δευρο, Αργε, επανελθε, ω κυον καταρατε." αλλ' ετι διωκει ο κυων. τρεχει ουν ο Φιλιππος εις ακρον το ορος αλλ' ουχ ορα τον κυνα. μεγα ουν βοα και καλει, αλλ' ουκ ακουει ο Αργος. τελος δ' αθυμει ο παις και καταβαινει το ορος.

επει δε προσχωρει τω κηπω, ορα αυτον ο παππος και, "τι ποιεις, ω παι;" φησιν, "ποθεν ηκεις και που εστιν ο Αργος;" ο δε Φιλιππος, "απο του αυλιου ηκω, ω παππε, ο δ' Αργος εστι που εν τοις ορεσιν, λαγων γαρ διωκει." ο δε παππος, "ιθι δη, ω παι, τι ου ζητεις αυτον; μη ουτω ραθυμος ισθι." ο δε Φιλιππος, "ου ραθυμος ειμι, ω παππε, ουδε αιτιος εγω. μεγα γαρ βοω και καλω, αλλ' ουκ ακουει ο κυων." ο δε παππος, "ελθε δευρο, ω παι," φησιν. ουτω λεγει και την βακτηριαν λαμβανει και σπευδει αμα τω παιδι ανα την οδον.

10 επει δε τω αυλιω προσχωρουσιν ο τε Φιλιππος και ο παππος, πολυν ψοφον ακουουσιν, υλακτει γαρ αγριως ο Αργος, τα δε προβατα πολυν θορυβον ποιει. σπευδουσιν ουν, βουλονται γαρ γιγνωσκειν τι πασχει τα προβατα. πρωτος ουν παρεστιν ο παις, και ιδου, ο μεν Αργος μενει προς τη οδω και αγριως υλακτει καταβαινει δε εκ του ορους προς το αυλιον λυκος μεγας. ο μεν ουν Φιλιππος μεγα βοα και λιθους λαμβανει και βαλλει τον λυκον. ο δε Αργος ορμα επ αυτον και ουτως αγριως εμπιπτει ωστε αναστρεφει ο λυκος και αποφευγει. διωκει μεν ουν ο κυων, ο δε Φιλιππος σπευδει μετ' αυτον.

ο δε παππος ηδη (εις ακρον το οροσ) ηκει και τον λυκον ορα και βοα, "ελθε δευρο, Φιλιππε, μη διωκε αλλ' επανελθε." νυν δε ο Αργος τον λυκον οδαξ λαμβανει και κατεχει, ο δε Φιλιππος αυτος κδκ παρεστι και την μαχαιραν λαμβανει και τυπτει τον λυκον. ο δε ασπαιρει και καταπιπτει προς την γην.

ενταυθα δη προσχωρει ο παππος και τον λυκον ορα επι τη γη κειμενον. θαυμαζει ουν και, "ευ γη, ω παι," φησιν. "μαλα ανδρειος ει. μεγας γαρ εστιν ο λυκος και αγριος. συ δε, ω Αργε, αγαθος ει κυων, ευ γαρ τα προβατα φυλαττεις. νυν δε, ω Φιλιππε, οικαδε σπευδε, η γαρ μητηηρ δηπου εθελει γιγνωσκειν που ει και τι πασχεις.

επει δε τη οικια προσχωρουσιν, την μητερα ορωσιν. ο μεν ουν παππος σπευδει προς αυτην και παντα λεγει. η δε, "αρα τα αληθη λεγεις;" φησιν, "ευ γε, ω παι, μαλα ανδρειος ει. αλλ' ιδου - προσχωρει η Μελιττα απο της κρηνης. ελθε δευρο, ω Μελιττα, και ακουε, ο γαρ Φιλιππος λυκον απεκτονεν." ο μεν ουν παππος παντα αυθις λεγει, η δε Μελιττα μαλα θαυμαζει και λεγει οτι και ο Αργος και ο Φιλιππος μαλα ανδρειοι εισι και ισχυροι.

επειτα δε η μητηρ, νυν δε ελθε δευρο, ω φιλε," πησιν, "και καθιιζε μεθ' ημων υπο τω δενδρω, μαλα γαρ καμνεις. συ δε, ω Μελιττα, καθιζε και συ. ακουετε ουνμ εγω γαρ μελλω καλον μυθον υμιν λεγειν."

ο μεν ουν παππος καθευδει - μαλα γαρ καμνει - οι δε παιδες καθιζουσιν υπο τω δενδρω και ακουουσιν, επιθυμουσι γαρ ακουειν τον μυθον.

11 ο Μινως οικει εν τη Κρητη, βασιλευς δε εστι της νησου. και εν τη του Μινω οικτα εστιν ο λαβυρινθος, εκει δ’ οικει ο Μινωταυρος, θηριον τι δεινονμ το μεν ημισυ ανθρωπος, το δ’ ημισυ ταυρος. ο δε Μινοταυρος εσθιει ανθρωπους. ο ουν Μινως αναγκαζει τους Αθηναιους επτα τε νεανιας πεμπειν και επτα παρθενους κατ ετος προς την Κρητην και παρεχει αυτους τω Μινωταυρω εσθιειν.



εν δε ταις Αθηναις βασιλευει ο Αιγευς, εστι δε αυτω παις τις ονοματι Θησευς. ο δε επει πρωτον ηβα, τους εταιρους οικτιρει και βουλεται βονθειν αυτοις. προσχωρει ουν τω πατπι και, ω παππα φιλε,’ φησιν, ‘τους εταιρους οικτιρω και βουλομαι σωζειν. πεμτε με ουν μετα των εταιρων προς την Κρητην.’ ο δ’ Αιγευς μαλα φοβειται αλλ’ ομως πειθεται αυτω.



ο ουν Θησευς εις ναυν εισβαινει μετα των εταιρων και πλει προς και η βασιλεια και η θυγατηρ αυτων, ονοματι Αδριαδνη, δεξχονται αυτους και αγουσι προς την Κνωσον (ουτω γαρ την του Μινω πολιν ονομαζουσιν) και φυλαττουσιν εν τω δεσμωτηριω.



η δ’ Αριαδνη, επει πρωτον ορα τον Θησεα, ερα αυτου και βουλεται σωζειν. επει ουν νυξ γιγνεται. σπευδει προς το δεσμωτηριον και τον Θησεα καλει και, οιγα, ω Θκσευ,’ φησιν, ' εγω, Αριαδνη, παρειμι. ερω σου και βουλομαι σωζειν. ιδου, παρεχω γαρ εσι τουτο το λινον. μη ουν φοβου αλλα ανδρειως εισβαινε εις τον λαμυρινθον και αποκτεινε τον Μινωταυρον. επειτα δε εκφευγε μετα των εταιρον και σπευδε προς την ναυν. εγω γαρ εν νω εχω προς τη την πολιν. ο δε Θησευς μαλα μεν θαυμαζει, δεχεται δε το ξιφος και μενει την ημεραν.”

12 επει δε ημερα γιγνεται, ο Μινως ερχεται προς το δεσμωτηεριον και καλει τον τε Θησεα και τους εταιπους και αγει αυτους προς τον λαβυρινθον. επει δε αφικνουνται, οι δουλοι ανοιγουσι τας πυλας και τους Αθηναιους εισελαυμουσιν. επειτα δε τας πυλας κλειουσι και απερχονται, ουτω γαρ τω Μινωταυρω σιτον παρεχουσιν εις πολλας ημερας. οι μεν ουν εταιποι μαλα φοβουνται, ο δε Θησευς, ‘με φοβεισθε, ω φιλοι,’ φησιν, ‘εγω γαρ υμας σωσω. επεσθε μοι ουν ανδρειως.’ ουτω λεγει και ηγειται αυτοις εις τον λαβυρινθον.

“ο μεν ουν Θησευς εν μεν τη αριστερα εχει το λινον, εν δε τη δε το ξιφος, και προχωρει εις τον σκοτον. οι δε εταιποι μαλα φοβουνται, αλλ’ ομως εποντι, η γαρ αναγκη αυτους εχει. μακραν ουν οδον πρευονται και πολλακις μεν τρεπονται, πολλακις δε ψοφους δεινους ακουουσιν, ο γαρ Μινωταυρος διωκει αυτους εν τω σκοτω και μαλα δεινως βρυχαται. ενταυθα δη τον των ποδων ψοφον ακουουσι και το του θηριου πνευμα οσφραινονται, και επι τον Θησεα ορμαται.

ο δε Θησευς ου φοβειται, αλλα μαα ανδρειως μαχεται, τη μεν γαρ αριστερα λαμβανεται της του θηριου κεφαλης, τη δε δεξια το στηθος τυπτει. ο δε Μινωταυρος δεινως κλαζει και καταπιπτει προς την γην. οι δε εταιποι, επει ορωσι το θηριον επι τη γη κειμνον, χαιρουσι και, ‘ω Θησευ,’ φασιν, ' ‘ως ανδρειος ει. ως θαυμαζομεν σε και τιμωμεν. αλλα νυν γε σωζε ημας εκ του λαβυρινθου και ηγου ημιν προς τας πυλας. μακρα γαρ εστιν η οδος και πολυς ο σκοτος την δ’ οδον αγνοουμεν.’

ο δε Θησευς ου φοβειται, αλλα το λινον λαμβανει - ουτω γαρ την οδον γιγνωσκει - και ηγειται τοις εταιροις προς τας πυλας. επει δ’ αφικνουνται, τον μοχλον διακπτουσι και μενουσιν εκει, ετι γαρ ημερα εστιν. επει δε νυξ γιγνεται, εξερχονται εκ του λαβυρινθου και σπευδουσι προς την ναυν. εκει δε την Αριαδνην αυτην ορωσιν, μενει γαρ προς τη νηι. ταχεως ουν εισβαινουσι και αποπλεουσι προς τας Αθηνας. ουτως ουν ο Θησευς τον τε Μινωταυρον αποκτεινει και τους εταιρους σωζει εις τας Αθηνας.”

ουτω περαινει τον μυθον η Μυρρινη, η δε Μελιττα, “και η Αριαδνη;” φησιν, “αρα χαιρει; αρα φιλει αυτην ο Θησευς;” η δε Μυρρινη, “ουδαμως, ου χαιρει η Αριαδνη ουδε φιλει αυτην ο Θησευς.” η δε Μελιττα, “τι ου φιλει αυτην ο Θησευς; τι γιγνεται;” η δε μητηρ, “εκεινον τον μυθον ουκ εθελω σοι λεγειν νυν γε.”

13δι ολιγου δε ψοφον μεγιστον ακουουσιν, και εισερχεται γιγας φοβερος, εις γαρ οφθαλμος εν μεσω τω μετωπω ενεστιν. ο τ’ ουν Οδυσσευς και οι εταιροι μαλα φοβουνται και εις τον του αντρου μυχον φευγουσιν. ο δε γιγας πρωτον μεν τα προσβατα και τας αιγας εις το ανθρον εισελαυνει, επει δε παντα ενδον εστιν, λιθον μεγιστον αιρει και εις την του αντρου εισοδον βαλλει. (ενταυθα δη) πρωτον μεν τας αιγας αμελγει, επειτα δε πυρ καει. ουτω δη τον τ’ Οδυσσεα και τους εταιρους ορα και, ‘ω ξενοι,’ βοα, ‘τινεσς εστε και ποθεν πλειτε;’

“ο δ’ Οδυσσευς, ‘ημεις ‘Αχαιοι εσμεν,’ φησιν, ‘και απο της Τροιας οικαδε πλεομεν. χειμον δε ημας ενθαδε ελαυνει.’

“ο δε Κυκλωψ ουδεν αποκρινεται αλλα ορμαται επι τους Αχαιους, των εταιρων δε δυο αρπαζει και κοπτει προς την γην, ο δε εγκεφαλος εκρει και δευει την γην.”

η δε Μελιττα, “παυε, ω Φιλιππε,” φησιν, “παυε, δεινος γαρ εστιν ο μυθος. αλλ’ ειπε μοι, πως εκφευγει ο Οδυσσευς; αρα παντας τους εταιρους αποκτεινει ο Κυκλωψ;”

ο δε Φιλιππος, “ουδαμως” φησιν, “ου παντας αποκτεινει ο Κυκλοψ. ο γαρ Οδυσσεις εστομ ανηρ πολυμητις. πρωτον μεν ουν πολυν οινον τω Κυκλωπι παρεχει, ωστε δι ' ολιγου μαλα μεθυει. επει δε καθευδει ο Κυκλωψ, μοχλον μεγιστον ο Οδυσσευς ευρισκει και τους εταιρους κελευει θερμαινειν αυτο εν τω πυρι. επει δε μελλει αψεσθαι ο μοχλος, ο Ουδδευς αιρει αυτον εκ του πυρος και ελαυνει εις τον ενα οφθαλμον του Κυκλωπος. σιζει δε ο οφθαλμος αυτου.

ο δ’ αναπηδα και δεινως κλαζει. ο δ’ Οδυσσευς και οι εταιποι εις τον του αντρου μυχον φευγουσιν. ο δε Κυκλωψ ου δυναται αυτους οραν. τυφλος γαρ εστιν.

η δε Μελιττα, “ως σοφος εστιν ο Οδυσσευς. αλλα πως εκφευγουσιν εκ του αντρου;”

ο δε Φιλιππος, “τη υστεραια, επει πρωτον ανατελλει ο ηλιος, ο Κυκωψ τον λιθον εξαιρει εκ της του αντρου εισοδου και παντα τα τε προβατα και τας αιγας εκπεμπει. ο ουν Οδυσσευς τους μεν εταιρους κρυπτει υπο των προβατων, εαυτον δε υπο κριου μεγαλου. ουτω δη ο Κυκλωψ εκπεμπει τους Αχαιους μετα των προβατων και του κριου, οι δε παντα τα προβατα προς την ναυν ελαυνουσι και αποπλεουσιν.”

14 εν δε τουτω ο τε Δικαιοπολις και ο δουλος ου παυονται εργαζουμενοι. επει δε εσπερα γιγνεται, ο μεν Δικαιοπολις τους βους λυει και οικαδε ελαυνει, ο δε δουλος τω δεσποτη επομενος το αροτρον φερει. επει δε τη οικια προσχωρουσιν, τον παππον ορωσιν εν τω κηπω εργαζομενον. ο ουν Δικαιοπολις καλει αυτον και, “εσπερα ηδη γιγνεται, ω παππα,” φησιν. “παυε ουν εργαζομενος και ησυχαζε.” ο δε, ευ λεγεις, ω παι,” φησιν. “μαλα γαρ καμνω.” παυεται ουν εργαζομενος και προς την οικαιαν σπευδει.



οικοι δε η τε Μυρρινη και η θυγατερ πεπλον υφαινουσιν, εν ω δε υφαινουσιν, διαλεγονται αλληλαις. δι ' ολιγου δε η μητηρ τον τε ανδρα και τον δουλον και τον παππον ορα εις την αυλην αφικνουμενους. παυευται ουν εργαζομενη και σπευδει προς την θυραν και, “καιρε, ω ανερ.” φησιν, “και ακουε. ο τε γαρ Φιλιππος και ο Αργος λυκον απεκτονασιν.” ο δε, “αρα τα αληθη λεγεις; ειπε μοι τι εγενετο.” η μεν ουν Μυρρινη παντα εξηγειται, ο δε θαυμαζει και λεγει, “ευ γε, ανδρειος εστιν ο παις και ισχυρος. αλλ’ ειπε μοι, που εστιν; βουλομενος γαρ τιμαν τον λυκοκτονον μελλω ζητειν αυτον.” και εν νω εχει ζητειν τον παιδα. η δε Μυρρινη, “αλλα μενε, ω φιλε,” φησιν, “και αυθις ακουε. αγγελος γαρ ηκει απο του αστεως, λεγει δε οτι οι Αθηναιοι τα Διονυσια ποιουνται. αρα εθελεις εμε τε και τους παιδας προς την εορτην αγειν;” ο δεμ αλλ’ ου δυνατον εστιν, ω γυναι, αναγκη γαρ εστιν εργαζεσθαι. ο γαρ λιμος τω αργω ανδρι επεται, ωσπερ λεγει ο ποιητης, εξ εργων ανδρες πολυμηλοι τ’ αφνειοι τε γιγνονται.”



η δε Μυρρινη αποκριναμεν, “αλλ’ ομως,” φησιν, “ημας εκεισε αγε, ω φιλε ανερ. σπανιως γαρ πορευομεθα προς το αστυ, και παντες δη ερχονται.” ο δε, “αλλ’ αδυνατον, αργος γαρ εστιν ο δουλος, οταν γαρ απω, παυεται εργαζομενος.”



η δε Μελιττα, “αλλα μη χαλεπος ισθι, ω πατερ, αλλα πειθου ημιν. αρ ' ουκ εθελεις και συ την εορτην θεασθαι και τον θεον τιμαν; ο γαρ Διονυσος σωζει ημιν τας αμελους. και τον ΔΙλιππον - αρ ' ου βουλει τιμαν τον παιδα, διοτι τον λυκον απεκτονεν; βουλεται γαρ τους τε αγωνας θεασθαι και τους χορους και τα δραματα. αγε ουν ημας παντας προς το αστυ.”



ο δε Δικαιοπολις, “εστω ουν, επει ουτω βουλεσθε. αλλα λεγω υμιν οτι ο λιμος επεσθαι ημιν μελλει - αλλ’ ουκ αιτιος εγωγε.”

15 τη ουν υστεραια, επει πρωτον ημερα γιγνεται, εγειρεται τε η Μυρρινη και τον ανδρα εγειρει και, "επαιρε σεαυτον, ω ανερ," φησιν, "ου γαρ δυνατον εστιν ετι καθευδειν, καιρος γαρ εστι προς το αστυ πορευεσθαι." ο ουν ανηρ επαιρει εαυτον, και πρωτον τον Ξανθιαν καλει και κελευει αυτον μη αργον ειναι μηδε παυεσθαι εργασζομενον.

εν δε τουτω η Μυρρινη τον τε σιτον φερει και τον τε παππον εγειρει και τους παιδας. επειτα δε ο Δικαιοπολις εις την αυλην εισερχεται και τοις αλλοις ηγειται προς τον βωμον, σπονδην δε ποιουμενος τον Δια ευχεται σωζειν παντας προς το αστυ πορευομενους. τελος δε τον ημιονον εξαγει, ο δε παππος αναβαινει επ' αυτον. ουτως ουν πορευονται προς το αστυ.

μακρα δ' εστιν η οδος και χαλεπη. δι ' ολιγου δε καμνει η Μυρρινη και βουλεται καθιζεσθαι, καμνει δε και ο ημιονος και ουκ εθελει προχωρειν. καθιζομενοι ουν προς τη οδω αναπαυονται. δι ' ολιγου δ ' ο Δικαιοπολις, "καιρος εστι πορευεσθαι," φησιν, "θαρρει, ω γυναι, μακρα γαρ η οδος και χαλεπη το πρωτον, 'επην δ' εις ακρον ικηαι,' ωσπερ λεγει ο ποιητης, παδια δη επειτα γιγνεται."

προχωρουσιν ουν ανα το ορος και, επει εις ακρον αφικνουνται, τας Αθηνας ορωσι κατω κειμενας. ο δε Πἱλιππος την πολιν θεωμενος, ιδου," φησιν, "ως καλη εστιν η πολις. αρ ' ορατε την Ακροπολιν;" η δε Μελιττα, "ορω δη. αρ ' ορατε και τον Παρθενωνα; ως καλος εστι και μεγας." ο δε Φιλιππος, "αλλα σπευδε, ω παππα, καταβαινομεν γαρ προς την πολιν."

ταχεως ουν καταβαινουσι και εις τας πυλας αφικομενοι τον ημιονον προσαπτουσι δενδρω τινι και εισερχονται. εν δε τω αστει πολλους ανθρωπους ορωσιν εν ταις οδοις βαδιζοντας, ανδρες γαρ, γυναικες, νεανιαι, παιδες, ποολιται τε και ζενοι, σπευδουσι προς την αγοραν. η ουν Μυρρινη φοβουμενη υπερ των παιδων, "ελθε δευρο, ω Φιλιππε," φησιν, "και λαμβανου της χειρος. συ δε - Μελιτταν λεγω - μη λειπε με αλλ' επου αμα εμοι, τοσουτοι γαρ εισιν οι ανθρωποι ωστε φοβουμαι υπερ σου."

16 ουτως ουν πορευομενοι αφικνουνται εις την αγοραν. εκει δε τοσουτος εστιν ο ομιλος ωστε μολις προχωρουσι προς την Ακροπολιν. τελος δε τω Δικαιοπολιδι επομενοι εις στοαν τινα αφικνουνται, και καθιζομενοι θεωνται τους ανθρωπους σπεευδοντας και βουωντας και θορυβον ποιουντας.

ηδη δε μαλα πεινωσιν οι παιδες. ο δε Διλιππος αλλαντοπωλην ορα δια του ομιλου ωθιζομενον και τα ωνια βοωτα. τον ουν ματερα καλει και, "ω παππα φιλε," φησιν, "ιδου, αλλαντοπωλης προσχωρει. αρ ουκ εθελεις σιτον ωνεισθαι; μαλα γαρ μεινωμεν." ο ουν Δικαιοπολις τον αλλαντοπωλην καλει και σιτον ωνειται. ουτως ουν εν τη στοα καθιζονται αλλαντας εσθιοντες και οινον πινοντες.

μετα δε το δειπνον ο Δικαιοπολις, "αγετε," φησιν, "αρ ' ου βουλεσθε επι την Ακροπολιν αναβαινειν και τα ιερα θεασθαι;" ο μεν παππος μαλα καμνει και ουκ εθελει αναβαινεν, οι δ' αλλοι λειπουσιν αυτον εν τη στοα καθιζομενον και δια του ομιλου ωθιζομενοι επι την Ακροπολιν αναβαινουσιν.

επει δε εις αρκαν την Ακροπολιν αφικνουνται και τα προπυλαια διαπερωσιν, το της Παρθενου ιερον ορωσιν εναντιον και την της Αθηνας εικονα, μεγιστην ουσαν, ενοπλιον και δορυ δεξἱα φερουσαν. πολυν ουν χρονον ησυχαζουσιν οι παιδες την θεον θωμενοι, τελος δε ο Δικαιοπολις, "αγετε," φησιν, "αρ ' ου βουλεσθε το ιερον θεασθαι;" και ηγειται αυτοις πορρω.

μεγιστον εστι το ιερον και καλλιστον. πολυν χρονον τα αγαλματα θεωνται, α το μαν ιερον κοσμει. ανεωγμεναι εισιν αι πολαι, αναβαινουσιν ουν οι παιδες και εισερχονται. παντα τα εισω σκοτεινα εστιν, αλλ' εναντιαν πολις ορωσι την της Αθηνας εικονα, το καλλιστον εργον του Φειδιου. η θεος λαμπεται χρυσω, τη μεν δεξἱα Νικην φερουσα τη δε αριστερα την ασπιδα. αμα τ' ουν φοβουνται οι παιδες θεωμενοι και χαιρουσιν. ο δε Φιλιππος προχωρει και τας χειρας ανεχων τη θεω ευχεται, "ω Αθηνα Παρθενε, παι Διος, πολιουχε, ιλεως ισθι και ακουε μου ευχομενου, σωζε την πολιν και σωζε ημας εκ παντων κινδυνων." ενταυθα δη προς την Μελιτταν επανερχεται και ηγειται αυτη εκ του ιερου.

πολιν τινα χρονον τους τεκοντας ζητουσιν, τελος δε ευρισουσιν αυτους οπισθεν του ιερουο καθορωντας το του Διονυσου τεμενος. ο δε Δικαιοπολις, "ιδου, ω παιδες," φησιν, "ηδη συλλεγονται οι ανθρωποι εις το τεμενος. καιρος εστι καταβαινειν και ζετειν τον παππον."

καταβαινουσιν ουν και σπευδουσι προς την στοαν, εκει δε ευρισκουσι τον παππον οργιλως εχοντα, "ω τεκνον," φησιν, "τι ποιεις; τι με λειπεις τοσουτον χρονον; τι την πομπην ου θεωμεθα;" ο δε Δικαιοπολις, "θαρρει, ω παππα," φησιν, "νυν γαρ προς το του Διονυσυ τεμενος πορευομεθα, δι ' ολιγου γαρ γιγνεται η πομπη. αγε δη." ουτω λεγει και ηγειται αυτοις προς το τεμενος.

17 εσπερα ηδη παρεστιν. δι ' ολιγου σιγωσι παντες οι ανθρωποι, ο γαρ κερυξ προχωρει και βοων, "σιγατε, ω πολιται," φησιν, "η γαρ πομτη προσχωρει. εκποδων γιγνεσθε." παντες ουν εκποδων γιγνονται και την πομπην μενουσιν.

ενταυθα δη την πομπην ορωσι προσχωρουσαν. ηγουνται μεν οι κηρυκες, επειτα δε παρθενοι καλλισται βαδιζουσι κανα φερουσαι βοτρυων πληρη. επονται δε αυταις πολλοι τε πολιται ασκους οινου φεροντες και πολλοι μετοικοι σκαφια φεροντες. επειτα δε προχωρει ο του Διονυσου ιερευς και αμ' αυτω νεανιαι αριστοι την του Διονυσου εικονα φεροντες. τελευταιοι δε οι υπηρεται ερχονται τα ιερεια αγοντες.

παντες ουν χαιρονετες τη πομπη επονται προς το του θεου τεμενος. επει δε αφικνουνται, ο μεν ιερευς και οι νεανιαι την του θεου εικονα εις το ιερον φερουσιν, οι δε υπηρεται τα ιερεια προς τον βωμον αγουσιν. επειτα δε ο κηρυς τω δημω κηρυττον, "ευφημειτε, ω πολιται," φησιν. σιγα ουν ο πας ομιλος και ησυχος μενει.

ο δε ιερευς τας χειρας προς τον ουρανον αιρων, "ω αναξ Διονυσε," φεσιν, "ακουε μου ευχομενου, Βρομιε, την τε θυσιαν δεχου και ιλεως ισθι τω δημω, συ γαρ ιλεως ων τας τε αμπελους σωζεις και αυξανεις τους βοτρυας ωστε παρεχειν ημιν τον οινον."

οι δε παροντες παντες βοωσιν, "ελελευ, ιου, ιου, Βρομιε, ιλεως ων τους τε βοτρυας αυξανε και παρεχε ημιν τον οινον." επειτα δε ο ιερευς σφαττει τα ιερεια, οι δε υπηρεται ετοιμοι οντες λαμβανουσιν αυτα και κατατεμνουσιν. και τα μεν τω θεω παρεχουσιν εν τω βωμω καοντες, τα δε τοις παρουσι διαιρουσιν. επει δε ετοιμα εστι παντα, ο ιερευς οινον σπενδει και τω θεω ευχεται. ενταυθα δη παντες τον τ' οινον πινουσι και τα κρεα εσθιουσι τω δαιτι τερπομενοι.

μεση νυξ νυν εστιν, των δε παροντων πολλοι μεθυοντες κωμαζουσιν. η ουν Μυρρινη, φοβουμενη υπερ των παιδων, "αγε δη, ω ανερ," φησιν, "ο παππος μαλα καμνει. καιρος εστιν επανιεναι προς τας πυλας και καθευδειν." ο δε παππος, "τι λεγεις;" φησιν, "ου καμνω εγω. βουλομαι κωμαζειν." ο δε Δικαιοπολις, "λερων ει, ω παππα," φησιν, "ου προσηκει σοι κωμαζειν. ελθε." ουτω λεγει και ηγειται αυτοις προς τας πυλας. επει δε αφικνουνται, τον ημιονον ευρισκουσιν, και παντες καμαι καθευδουσιν.

18 τκ δ' υστεραια, επει πρωτον ανατελλει ο ηλιος, ο Δικαιοπολις την τω γυναικα και τους παιδας εγειρει, "εγειρεσθε," φησιν, "δι ' ολιγου γαρ θεασομεθα τουος χορους. σπευδετε. ει γαρ μη σπευδετε, οψε αφιξομεθα." ο δε παππος ετι καθευδει. ο ουν Δικαιοπολις, "εγειρου, ω παππα," φησιν. "ει γαρ μη σπευδεις, οψε αφιξει. αγε, ηγησομαι σοι προς το θεατρον." ο μεν ουν παππος εγειρεται, ο δε Δικαοιποολισι πασι προς το θεατρον ηγειται. επει δ' αφικνουνται, πλειστοι ηδη ανθρωποι το θεατρον πληρουσιν.

ο ουν παππος στεναζει καιι, "φεν, φευ," φησιν, "μεστον εστι το παν θεατρον, τους ουν χορους ου θεασομαι. τι ποιησομεν;" ο δε Δικαιοπολις, "θαρρει, ω παππα," φησιν. "επου μοι. θρανον ευρησομεν." και ηγειται αυτοις ανω και θρανον ευρισκει εν ακρω τω θεατρω. η δε Μυρρινη, "καθιζεσθε, ω παιδες," φησιν. "εντευθεν παντα ευ θεασομεθα."

επει πρωτον καθιζονται, προχωρει ο κηρυξ εις μεσην την ορχηστραν και, "ευφημειτε, ω πολιται," φησιν, "νυν γαρ γενησονται οι χοροι." ενταυθα δη ο πρωτος χορος προχωρει εις την ορχηστραν, και τα του Διονυσου εργα υμνει. θαυμαζει ουν η Μελιττα θεωμνη και χαιρει ακουουσα. "ως καλως χορευουσιν οι νεανιαι," φησιν, "νικησουσι τους αλλους και δεξονται τους στεφανους."

πεντε χοροι παιδων και πεντε ανδρων εφεξης αγωνιζονται, και παντες αριστα χορευουσιν. επει δε παυεται ο δεκατος χορος, οι νικωντες τους στεφανους δεχονται, και παντες οι παροντες σπευδουσιν εκ του θεατρου.

19 η δε Μυρρινη τοις παισιν εκ του θεατρου ηγουμενη τω ανδρι, "τι νυν ποιησομεν;" φησιν, "αρ ' εξεστιν ημιν εν τω αστει μενειν; αυριον γαρ γενησονται αι τραγωδιαι. την ουν νυκτα εν τω αστει μενουμεν. αλλα που ακθευδησομεν; αρα δεξεται ημας ο σος αδελφος;" ο δε Δικαιοπολις, "αλλ' ου μενουμεν εν τω αστει αλλ' ευθυς οικαδε πορευσομεθα. πολυν γαρ χρονον απο του κληρου απεσμεν, ο δε Ξανθιας, αργος ων, ουδεν ποιησει, οι ουν βοες πεινησουσιν, τα δε προβατα αποφευσξεται, ο δε οικος κατ' εικος ηδη καεται. σπευσομεν ουν προς τας πυλας και οικαδε πορευσομεθα. δει γαρ ημας προ της νυκτος εκεισε, παρειναι."

οι μεν ουν παιδες τω πατρι πειθομενοι προς τας πυλας σπευδουσιν. ο δε παππος, "φευ, φευ," φησιν, "βουλομαι τας τραγωδιας θεασθαι. υμεις μεν ουν οικαδε σπευδετε, εγω δε εν τω αστει μενω ως τας τραγωδιας θεασομενος." η δε Μυρρινη, "μη φλυαρει," φησιν. "ου γαρ καταλειψομεν σε εν τω αστει. ελθε μεθ' ημων." και ηγειται αυτω δεινολογουμενω προς τας πυλας.

εν ω δε σπευδουσι δια των οδων, ο Διλιππος νεανιας τινας ορα εν τη οδω μαχομενους, πολυν γαρ οινον πεπωκασι και μεθυουσιν. μενει ουν ο Διλιππος την μαχην θεωμενος τελος δε οι αλλοι νεανιαι ενα τινα καταβαλλουσι και ου παυονται τυπτοντες αυτον. ο δε Φιλιππος φοβουμενος υπερ αυτου προστρεχει και, "τι ποιησετε,ω ανθρωποι;" φησιν. "παυετε τυπτοντες αυτον. αποκτενειτε γαρ τον τλημονα." των δε νεανιων τις αγριως βοων προς τον Φιλιππον τρεπεται και, "τις ων συ," φησιν, "ουτω πολυπραγμονεις;" και τυπτει αυτον. ο δε προς την γην καταπιπτει και ακινητος μενει.

οι δε τεκοντες τας βοας ακουοντες τρεχουσι προς τον παιδα και ορωσιν αυτον επι τη γη κειμενον. αιρουοσιν ουν αυτον, ο δε ετι ακινητος μενει. η δε Μελιττα, "ω Ζευ," φησιν, "τι ποτε πασχει ο τλημων;" η δε μητηρ, "φερετε αυτον προς την κρηνην." φερουσιν ουν αυτον προς την κρηνην και υδωρ καταχεουσι της κεφαλης. δι ' ολιγου ουν κινειται και αναπνει. επαιρει ουν ευατον και της μητρος ακουει λεγουσης. βλεπων δε προς αυτην, "που ει συ, ω μητερ;" φησιν. "τι σκοτος εστιν;" κ δε μητηρ, "αλλ' ου σκοτος εστιν, ω παι, βλεπε δευρο." αλλ' ουδεν ορα ο παις, τυφλος γαρ γεγονεν.

20 η δε Μυρρινη, επει εμαθεν οτι τυφλος εστιν ο παις, δακρυσασα τω ανδρι, "ω Ζευ," εφη, "τι δει ημας ποιειν; ω ανερ, τοις θεοις ευχου βοηθειν ημιν." ο δε Δικαιοπολις, "αλλα δει ημας τον παιδα φερειν παρα ιατρον τινα," εφη, "αλλα νυξ δι ' ολιγου γενησεται. νυν ουν δει προς την του αδελφου οικιαν σπευδειν και αιτειν αυτον ημας δεχεσθαι. αυριον δε ζητησομεν ιατρον."

βραδεως ουν τω παιδι ηγουμενοι βαδιζουσι προς την του αδελφου οικιαν. επει δ' αφικοντο, ο μεν Δικαιοπολις εκοψε την θυραν. ο δε αδελφος προς την θυραν ελθων και τον Δικαιοπολιν και τον πατερα ιδων, "χαιρετε, ω παππα και αδελφε." εφη, "πως εχετε; συ δε, ω Μυρρινη, χαιρε και συ. υμεις δε, ω Φιλιππε και Μελιττα, χαιρετε και υμεις. αλλ' ετι μενετε εν τω αστει; εσπερα γαρ ηδη γιγνεται." ο δε Δικαιοπολις, "εγω μεν καλως εχω, ο δε παις, ιδου, τυφλος γαρ γεγονεν ουδεν ορα. παρεσμεν ουν αιτουντες σε ημας δεχεσθαι." ο δε αδελφος ιδων τον παιδα τυφλον οντα, "ω Ζευ," εφη, "τι ποτε επαθεν ο παις; εισελθετε και ειπετε μοι τι εγενετο."

ουτως ειπων εισηγαγεν αυτους εις την οικιαν, οι δε παντα τα γενομενα ειπον αυτω. ο δε την γυναικα καλεσας, ελθε δευρο, ω γυναι," εφη, "παρεισι γαρ ο τε Δικαιοπολις και η Μυρρινη, ο δε Φιλιππος δεινον επαθεν, τυφλος γαρ γεγνεν. κομιζε ουν αυτον τε και τας γυναικας εις τον γυναικωνα. ησυχασουσι γαρ εκει. συ δε, ω παππα και αδελφε, ελθετε δευρο." ο τε ουν Δικαιοπολις και ο αδελφος και ο πατηρ εις τον ανδρωνα εισελθοντες πολλα διαλεγονται σκοπουντες τι δει ποιειν. τελος δε ο αδελφος, "αλις λογων," εφη, "εγω σοφον ιατρον εγνωκα και αυριον, ει σοι δοκει, κομιω υμας παρα αυτον. νυν δε - οψε γαρ εστιν - δει ημας καθευδειν."

21 τη ουν υστεραια, επει πρωτον ημερα εγενετο, τας γυναικας εν τη οικια λιποντες ο τε Δικαιοπολις και ο αδελφος τον Φιλιππον εις την οδον ηγαγον. ο δε της του πατρος χειρος ελαβετο αλλ' ομως προς τουος λιθους πταιων προς την γην κατεπεσεν. ο ουν πατηρ αιρει αυτον και φερει. ουτως ουν πορευομενοι δι ' ολιγου αφικοντο εις την του ιατρου οικιαν. ο δ' αδελφος, "ιδου," εφη, "εις του ιατρου ηκομεν. ελθε δευρο και κοψον την θυραν." τουτο ειπων ο αδελφος οικαδε επανηλθεν.

ο ουν Δικαιοπολις προσελθων εκοψε την θυραν, αλλ' ουδεις ηλθεν. επει δ' αυθις εκοψεν, δουλος τις εξελθων, "βαλλ' ες κορακας," εφη, "τις ων συ κοπτεις την θυραν;" ο δε Δικαιοπολις, "αλλ', ω δαιμονιε, εγω ειμι Δικαιοπολις, τον δε παιδα κομιζω παρα τον σον δεσποτην, τυφλος γαρ γεγομεν." ο δε δουλος, "αλλ' ου σχολη αυτω." ο δε Δικαιοπολις, "αλλ' ομως καλει αυτον. δεινα γαρ επαθεν ο παις, αλλα μενε, ω φιλε." και ουτως ειπων δυο οβολους τω δουλω παρεσχεν. ο δε, "μενετε ουν ενταυθα. εγω γαρ τον δεσποντην καλω, ει πως εθελησει υμας δεχεσθαι."

ο τε ουν πατηρ και ο παις ολιγου τινα χρονον μενουσιν επι τη θυρα. επειτα δ' ο δουλος εξελθων, "εισελθετε," εφη, "ο γαρ δεσποτης υμας δεξεται." ο ουν πατηρ τω παιδι εισηγουμενος τον ιατρον ειδεν εν τη αυλη καθισομενον. προσελθων ουν, "χαιρε," εφη, "εγω μεν ειμι Δικαιοπολις Χολλειδης, κομιζω δε παρα σε τον εμον παιδα, δεινα γαρ επαθεν, τυφλος γεγονεν." ο δε ιατρος, "δευρο ελθε, ω παι. τι επαθες; πως τυφλος εγενου;" ο μεν ουν Δικαιοπολις παντα τω ιατρω ειπεν, ο δε τους του παιδος οφθαλμους πολυν χρονον σκοπει. τελος δε, "εγω μεν ου δυνησομαι αυτον ωφελειν. ουδεν γαρ νοσουσιν οι οφθαλμοι. ουκ ουν δυνησονται ωφελειν οι ανθρωποι, αλλα τοις γε θεοις παντα δυνατα. δει ουν σε κομιζειν τον παιδα προς την Επιδαυρον και τω Ασκληπιω ευχεσθαι, ει πος εθελησει αυτον ιασθαι." ο δε Δικαιοπολις, "οιμοι, πως γαρ εξεσται μοι μενητι οντι προς την Επιδαυρον ιεναι;" ο δε ιατρος, "σον εργον, ω ανθρωπε," εφη, "χαιρετε."

ο δε αδελφος, "μη φροντιζε, ω φιλε," εφη. και προς κυψελην τινα ελθων πεντε δραχμας εξειλε και τω Δικαιοπολιδι παρεσχεν. ο δε το αργυριον δεχεται και μεγαλην χαριν εχων, "ω φιλτατ' ανδρων," εφη, "τους θεους ευχομαι παντα αγαθα σοι παρεχειν ουτως ευφρονι οντι." ουτως ουν δοκει αυτοις τη υστεραια προς τον Πειραια σπευδειν και ναυν τινα ζητειν προς την Επιδαυρον πλευσομενην.

21 τη δ' υστεραια επει πρωτον ημερα εγενετο, ο Δικαιοπολις παντας εκελευσε παρασκευαζεσθαι. οι μεν ουν αλλοι ευθυς παρεσκευασαντο βουλομενοι ως ταχιστα πορευεσθαι και δι ' ολιγου ετοιμοι ησαν. ο δε παππος ουκ ηθελησε πορευεσθαι, ουτω γαρ γεραιος ην ωστε ουκ εδυνατο μακραν βαδιζειν, η δε Μελιττα ουτω μακραν τη προτεραια βαδισασα υπερκοπος ην, εδοξεν ουν τη μητρι καταλιπειν αυτην οικοι μετα τυ παππου. επει δε παρησαν οι αλλοι, ο Δικαιοπολις ηγησαμενος αυτοις εις την αυλην τω βωμω προσεχωρησε και σπονδην ποιησαμενος τον Δια ηυξατα σωζειν παντας τοσαυτην οδον ποιουμενους.

τον τ' ουν παππον και την Μελιτταν χαιρειν κελευσαντες ωρμησαν, και δι ' ολιγου, εις τας της πολεως πυλας αφικμενοι, την προς τον λιμενα οδον ειλοντα. ορθη δ' ην η οδος, δια των μακρων τειχων φερουσα, πολλοι δε ανθρωποι ενησαν, πολλαι δε αμαξαι, πολλοι δε και ημιονοι φορτια φεροντες η προς την πολιν η απο της πολεως προς τον λιμενα. ο δε Δικαιοπολις σπευδει δια του ομιλου βουλομενος ως ταχιστα αφικεσθαι. ο δε Φιλιππος καιπερ της του πατρος χειρος εχομενος επταισε και προς την γην κατεπεσεν. η δε μητηρ βοησασα, "ω τλημον παι," εφη, "τι επαθες;" και προσδραμουσα ηρεν αυτον. ο δε ουδεν κακον παθων, "μη φροντιζε, ω μητερ," εφη, "καιπερ γαρ πεσων εγω καλως εκω." η δε μητηρ ετι φροντιζει και τον παιδα σκοπει.

εν ω δε παντες περιμενουσιν απορουντες τι δει ποιειν, προσεκχωρησεν ανηρ τις αμαξαν αλαυνων. ιδων δ' αυτους εν τη οδω περιμενοντας και απορουντας, τον ημιονον εστησε και, "ειπετε μοι, τι πασχετε, ω φιλοιλ;" εφη, "τι ουτω περιμενετελ αρα κακον τι επαθεν ο παις;" οι μεν ουν παντα εξηγησαντο, ο δε, "ελθε δευρο, ω παι," εφη, "και αναβηθι επι την αμαξαν. και συ, ω γυναι, ει τω ανδρι δοκει, αναβηθι. και εγω γαρ προς τον λιμενα πορευομαι." οι δε εδεξαντο τον λογον και ουτω πορευομενοι δι ' ολιγου αφικοντο εις τον λιμενα.

22

22 εν δε τω λιμενι πλειστος μεν ην ομιλος, πλειστος δε θορυβος. πανταχοσε γαρ εσπευδον οι ανθρωποι, οι μεν γαρ ναυκληροι τους ναυτας εκαλουν, κελευοντες αυτους τα φορτια εκ των νεων εκφερειν, οι δε εμποροι μεγα εβοων τα φορτια δεχομενοι και εις αμαξας εισφεροντες, αλλοι δε τα προβατα εξελασαντες δια των οδων ηγου. ο δε Δικαιοπολις παντα θεωμενος ηπορει τι δει ποιησαι και που δει ζητειν ναυν τινα προς την Επιδαυρον πλευσομενην, πλεισττας γαρ ναυς ειδε προς τω χωματι ορμουσας. τελος δε παντες εν οινοπωλιω τινι καθισαμενοι οινον ητησαν.

εν ω δε τον οινον επινον, προσεχωρησε ναυτης τις γεραιος και, "τινες εστε, ω φιλοι," εφη, "και τι βουλομενοι παρεστε; αγροικοι γαρ οντες φαινεσθε απορειν. ειπετε μοι τι πασχετε." ο δε Δικαιοπολις παντα εξηγησαμενος, "αρ ' οισθα," εφη, "ει τις ναυς παρεστι μελλουσα προς την Επιδαυρον πλευσεσθαι;" ο δε, μαλιστα γε," εφη, "η γαρ εμη ναυς μελλει εκεισε φλευσεσθαι. επεσθε μοι ουν παρα τον ναυκληρον. αλλ' ιδου, παρεστιν αυτος ο ναυκληρος εις καιρον προσχωρων." και ουτως ειπων ηγησατο αυτοις παρα νεανιαν τινα εκ νεως τινος τοτε εκβαινοντα.

ο ουν Δικαιοπολις προσχωρησας ηρετο αυτον εθελει κομιζειν αυτους προς την Επιδαυρον. ο δε, μαλιστα γε," εφη, "εθελω υμας εκεισε κομιζειν. αλλα εισβητε ταχεως, ευθυς γαρ πλευσομεθα." ο δε Δικαιοπολις, "επι ποσω;" ο δε ναυκληρος, "επι πεντε δραχμαις," εφη. ο δε Δικαιοπολις, "αλλ' αγαν αιτεις. εγω δυο δραχμας εθελω παρασχειν." ο δε, "ουδαμως, τετταρας αιτω." ο δε Δικαιοπολις, "ιδου, τρεις δραχμας, ου γαρ δυναμαι πλεον παρασχειν." ο δε, "εστω, παρασχες μοι το αργυριον, και εισβητε ταχεως."

ο ουν Δικαιοπολις το αργυρτον τω ναυκληρω παρεσχε και την τε γυναικα και τον αδελφον χαιρειν εκελευσεν. η δε Μυρρινη δακρυσασα, "τον παιδα," εφη, "ευ φυλαττε, ω φιλε ανερ, και σπευδε ως ταχιστα οικαδε επανιεναι. συ δε, ω φιλτατε παι, θαρρει και συν θεω δι ' ολιγου νοστησον υγιεις εχων τους οφθαλμους." ουτως ειπουσα απετρεψατο, ο δε αδελφος αυτη ηγησατο Αθηναζε δακρυουση.

23

24 εν δε τουτω ο ναυτης ο γεραιος τον τε Δικαιοπολιν και τον παιδα εις την ναυν αγαγων εκελευσε καθισεσθαι επι τω καταστρωματι. ενταυθα δη ο μεν ναυκληρος εκελευσε τους ναυτας λυσαι τα πεισματα, οι δε ναυται τα πεισματα λυσαντες την ναυν βραδεως ηρεσσον προς την θαλατταν. επειτα δε την γην καταλιποντες τα ιστια επετασαν.

επει δε η μεν ναυς βεβαιως επλει, οι δε ναυται των εργων παυσαμενοι ησυχαζον, ο Δικαιοπολις πασαν την ναυν εσκοπει.

στρογγυλη ην η ναυς, ου μεγαλη ουδε ταχεια αλλα βεβαια, η φορτια εφερε προς τας νησους, σιτος τε γαρ ενην καιι οινος και υλη και προβατα. πολλοι δ' ενησαν ανθρωποι, αγροικοι οντες, οι τα φορτια εν ταις Αθηναις πωλησαντες οικαδε επανησαν, αλλοι δε παρα τους οικειους επορευοντο, οι εν ταις νησοις ωκουν,," παντες δε ετερποντο πλεοντες - ουριος γαρ ην ο ανεμος και λαμπρος ο ηλιος - και η διελεγοντο αλληλοις η μελη ηδον.

25 επει δε ολιγου χρονον επλευσαν, δεκα νηες μακραι εφαινοντο, αι προς τον Πειραια επορευοντο απο των νησων επανιουσαι. παντες ουν τας τριηρεις εθεωντο, αι ταχεως δια των κυματων εσπευδον. οι γαρ ερεται τω κελευστη πειθομενοι την θαλατταν αμα ετυπτον. επει δε ουκετι εφαινοντο αι τριηρεις, μειζων μεν εγιγνετο ο ανεμος, η δε θαλαττα εηυμαινεν. οι δ' ανθρωποι ουκετι ετερποντο, αλλ' οι μεν ανδρες εσιγων, αι δε γυναικες μεγα εκλαζον ευχὁμεναι τον Ποσειδωνα σωζειν εαυτας εις τον λιμενα.

ανηρ δε τις, ος εγγυς του Δικαιοπολιδος εκαθιζετο, ανεστη και βοησας, "οργιζεται ημιν," εφη, "ο Ποσεδων, ως δοκει. κακον γαρ ανθρωπον εν τη νηι φερομεν, ον δει ριπτειν εις την θαλατταν." και τους παροντας επιφθονως εσκοπει. ο δε γερων προσελθων, "σιγησον, ω ανθρωπε," εφη "ουδεν γαρ λεγεις. ηδη γαρ πιπτει ο ανεμος και ουκετι τοσουτο κυμαινει η θαλαττα. καθιζε ουν και ησυχος εχε." τρεψαμενος δε προς τον Φιλιππον, "μηδεν φοβυο, ω παι," εφη, "δι ' ολιγου γαρ εις την Σαλαμινα αφιξομεθα. ηδη γαρ πλεομεν δια των στενων προς τον φιλμενα. ιδου, ω Δικαιοπολι, τα στενα, εν οις το των βαρβαρων ναυτικον εμενομεν οτε τη Ελλαδι αυτους ημυνομεν υπερ της ελευθεριας μαχομενοι."

ο δε Δικαιοπολις, "τι λεγεις, ω γερον;" εφη. "αρα συ εκεινη τη μαχη παρησθα;" ο δε γερων, "μαλιστα γε," εφη, "εγω παρην, νεανιας ων και ερετης εν τριηρει Αθηναια." ο δε Φιλιππος, "αρα τα αληθη λεγεις; μαλα ουν γεραιος ει, ει τω οντι εκεινη τη μαχη παρησθα. αλλ' ειπε ημιν τι εγενετο." ο δε, "μακρος εστιν ο λογος," εφη, "αλλ' ει βουλεσθε τα γενομενα μαθειν, παντα εξ αρχης εξηγησομαι. εγω δε, ος παρην, τερπομαι εξηγουμενος. ακουετε ουν."

26 "επει ο Ξερξης, βαδιλευς ων των Περοων, τον στολον παρεσκευαζεν, εν νω εχων πασαν την Ελλαδα καταστρεψασθαι, οι των Ελληνων πρωτοι συνηλθον εις την Κορινθον και εσκοπουν τι δει πραττειν. πολυν δε χρονον προρουν, μειζονα γαρ στρατον ειχεν ο Ξερξης η παντες οι Ελληνες και πλεονας ναυς. τελος δε εδοξεν αυτοις τους βαρβαρους αμυνειν εν ταις Θερμοπυλαις, εκει γαρ κατα μεν γην τα ορη ουτω προσκειται τη θαλαττη ωστε ολιγοι προς πολλους δυνανται μαχεσθαι, κατα δε θατλατταν ποροι εισι στενοι εν μεσω της τε Ευβοιας και της επειρου. μαθοντες ουον οι Ελληνες οτι ο Ξερξης ηση προς την Ελλαδα πορευεται και δι ' ολιγου εις τας Θερμοπυλας οι Περσαι αφιξονται, τον Αεωνιδην επεμψαν, βασιλεα οντα των Λακεδαιμονιων, επτακισχιλιους εχοντα οπλιτας. ουτοι δε αφικομενοι εις τας Θερμοπυλας παρεσκευαζοντο αμυνειν τους βαρβαρους τη Ελλαδι.

"ο δε Ξερξης αφικομενος εις τα τα στενα στρατον εχων μεγιστον δη, τετταρας μεν ημερας ησυχαζεν, ηλπιζε γαρ τους Ελληνας αποφευξεσθαι ιδοντας το πληθος του στρατου. τη δε πεμπτη ημερα - οι γαρ Ελλεηνες ετι ακινητοι εμενον - τον στρατον εκελευσεν ευθυς προσβαλειν. οι δε Ελληνες ανδρειοτατα μαχομενοι τους βαρβαρους ημυνον. τελος δε βασιλευς τους Περσας επεπεμψεν ους αθανατους εκαλει, ανδρειοτατους οντας των στρατιωτων, ελπιζων τουτους γε παδιως νικησειν τους Ελληνας. επει δε και ουτοι συμεβαλον, ουδεν αμεινον επραττον η οι αλλοι, εν τοις στενοις μαχομενοι και ου δυναμενοι τω πληθει χρησθαι. βασιλευς δε την μαχην θεωμενος τρις ανεδραμεν, ως λεγουσιν, εκ του θρονου, φοβουμενος υπερ του στρατου."

27 τη δ' υστεραια οι βαρβαροι αυθις προβαλοντες ουδεν αμεινον επραττον η τη προτεραια. ως ουν ηπορει ο Ξερξης, προσηλεθε προς αυτον ανηρ τις των Ελληνων, Εφιαλτης ονοματι, εφρασε τε την ατραπον την δια του ορους φερουσαν εις τας Θερμοπυλας. ταυτα δε μαθων ο Ξερξης τους αθανατους ταυτη επεμψεν, κελευων αυτους εκ του οπισθεν λαβειν τους Ελληνας. οι δε Ελληνες μαθοντες τι γιγνεται πρωτον μεν ηπορουν τι δει πραξαι, τελος δε εδοξε τω Αεωνιδη τους μεν αλλους αποπεμψαι προς την Αττικην, αυτος δε εμενεν εν ταις Θερμοπυλαις τριακοσιους εχων Σπαρτιατας εν νω εχων τας πυλας φυλαττειν.

"οι μεν ουν βαρβαροι προσεβαλον, οι δε Σπαρτιαται εμαχοντο προς πολεμιους πολλαπλασιους οντας και πλειστους δη απεκτειναν, των δ' Ελληνων αλλοι τε πολλοι επεσον και αυτος ο Λεωνιδης, ανηρ αριστος γενομενος. τελος δε οι Περσαι οι δια του ορους διελθοντες παρεγενοντο και εκ του οπισθεν προσεβαλον. τοτε δη οι Σπαρτιαται εις το στενον της οδου ανεχωρουν και ενταυθα εμαχοντο εως απαντες επεσον.

οι δε Ελληνες μετα τον πολεμον τους τριακοσιους εθαψαν οπου επεσον και μνημειον εποιησαν τω Αεωνιδη, λεοντα λιθινον, ον και νυν εξεστιν ιδειν. και τουτο το επιγραμμα εν στηλη λιθινη εγραψαν, ω ξειν', αγγελλειν Λακεδαιμονιοις οτι τηδε κειμεθα, τοις κεινων ρημασι πειθομενοι.

"εν δε τουτω κατα θαλατταν οι Ελληνες προς τω Αρτεμισιω μενοντες τα στενα εφυλαττον και ναυμαχουντες τους βαρβαρους εννικησαν καιπερ πλεονας οντας και ημυναν. ως δε οι βαρβαροι τας Θερμοπυλας ειλον, οι Ελληνες ουκετι εφυλαττον τα στενα αλλα προς την Σαλαμινα ταις ναυσιν ανεχωρουν. κατα δε γην ουκετι εδυναντο αντεχειν τοις βαρβαροις αλλα εφευγον προς την Πελοποννησον, την τε Βοιωτιαν και την Αττικην τοις πολεμιοις καταλιποντες. ουτως ουν οι βαρβαροι κατα μεν γην προχωρησαντες ταις Αθηναις προσβαλειν εν νω ειχον, κατα δε θαλατταν εις το Φαληρον πλευσαντες εν τω λιμενι ωρμουν."

28 οι μεν ουν Αθηναιοι εν απορια ησαν πλειστη, ο δε Θεμιστοκλης επεισεν αυτους μη εικειν τοις βαρβαροις αλλα υπερ της ελευθεριας μαχεσθαι. τας τ' ουν γυναικας και τους παιδας και τους γεροντας εις την τε Πελοποννησον και την Σαλαμινα εκομισαν, την τ' Αττικην και την πολιν τοις πολεμιοις καταλιποντες αυτοι δε εις τας ναυς εισβαντες προς την Σαλαμινα προσεπλευσαν και παρεσκευαζοντο ως κατα θαλατταν μακχουμενοι.

"εν δε τουτω οι μεν των Ελληνων στρατηγοι εν τη Σαλαμινι συνελθοντες ουτως εφοβουντο ωστε αποφυγειν εβουλοντο προς την Πελοποννησον, ο δε Θεμιστοκλης εν τω συνεδριω αναστας ειπεν οτι ετι και νυν δυνανται τους πολεμιους νικησαι, εν γαρ τοις στενοις μαχομενοι ου δυνησονται οι βαρβαροι τω πληθει χρησθαι, δει ουν αναγκασαι αυτους εκει συμβαλειν.

ουτως ειπων ου μονον τους αλλους στρατηγους επεισε μαχεσθαι, αλλα και αγγελον παρα τον Ξερξην επεμψε λαθρα, ως λεξοντα οτι οι Ελληνες παρασκευαζονται εις φυγην. ο ουν Ξερξης, ως εγνω οτι αποφυγειν εν νω εχουσιν οι Ελληνες, βουλομενος αυτους ως ταχιστα διαφθειραι, διεγνω αυτους αναγκασαι εν Σαλαμινι μαχεσθαι. των ουν νεων τας μεν επεμψε περι την νησον, κελευων τους ναυαρχους τους εκπλους φυλαττειν, τας δε εκελευσε πυλαττειν τα στενα ωστε μηκετι εξειναι τοις Ελλησιν σποπλειν."

29 "πασαν ουν την νυκτα οι βαρβαροι ενθα και ενθα ηρεσσον τα τε στενα φυλαττοντες και τους εκπλους, οι δε Ελληνες ησυχαζον παρασκευαζομενοι μαχεσθαι. επει δε πρωτον ημερα εγενετο, προυχωρουν οι βαρβαροι εις τα στενα, πιστευοντες ως παδιως μελλοουσι νικησειν τους Ελληνας, εξαιφνης δε βαην μεγιστην ηκουσαν ωστε μαλα εφοβουντο. οι γαρ Ελληνες, κοσμω χρωμενοι εις μαχην προυχωρουν και επι τους βαρβαρους πλεοντες τον παιανα εβοων.

"ουτω δε ο Αισχυλος ο ποιητης, ος και αυτος τη μαχη παρην, τους Ελληνας ποιει επι τους βαρβαρους επιπλεοντας,

το δεξιον μεν πρωτον ευτακτως κερας
ηγειτο κοσμω, δευτερον δ' ο πας στολος
επεξεχωρει, και παρην ομου κλευιν
πολλυν βονυ, ω παιδες Ελληνων ιτε,
ελευθερουτε πατριδ', ελευθερουτε δε
παιδας, γυναικας, θεων τε πατρωων εδη,
θηκας τε προγονων, νυν υπερ παντων αγων.'

ουτως ουν οι Ελληνες τω Περσικω στρατω προσεβαλλον και εν τοις στενοις συμπιπτοντες εναυμαχουν ολιγοι προς ποπλλους. οι δε βαραβροι, καιπερ πλειστας εχοντες ναυς, ουκ εδυναντο παδαις ταις ναυσιν αμα χρησθαι. και οι μεν Ελληνες τας πρωτας των βαρβαρων ναυς η εβλαμψαν η κατεδυσαν ταδαυτη σπουδη προσβαλλοντες ωστε οι βαρβαροι μαλα φοβουμενοι ετρεποντο και επειρωντο εκφυγειν. ενταυθα δη πλειστος εγενετο θορυβος. αι γαρ των βαρβαρων νηες αλληλαις ενεπιπτον, αι μεν εκ της μαχης πειρωμεναι εκφυγειν, αι δε εις την μαχην προχωρουσαι. τελος δε παντες οι βαρβαροι εφευγον ουδενι κοσμω χρωμενοι, οι δε Ελληνες διωκοντες πλειστας δη ναυς κατεδυσαν. και πανταχου μεν εν ναυαγια, πανταχου δε νεκροι, ωστε την θαλατταν ουκετι εξην ιδειν. ουτως ουν εμαχοντο εως νυξ εγενετο.

"εν δε τουτω ο Ξερξης εκαθιζετο επι οκθω τινι εγγυς της θαλττης την μαχην θεωμενος, επιστευε γαρ ως παδιως νικησουσιν οι Περσαι, ηγνοει γαρ τα της τυχης ουδ' εγνω τι εν νω εχουσιν οι θεοι αλλ' αει υβρει εχρητο.

"γνους δε οτι νικωσι μεν οι Ελληνες οι δε βαρβαροι αποφευγουσιν, ανεστη και τους πεπλους ερρηξεν. εν απορια γαρ μεγιστη ην, απολεσας γαρ το ναυτικον ουκετι εδυνατο σιτον παρεχειν τω νεζω στρατω μεγιστω οντι. τους μεν ουν στρατηγους εκελευσε τον μεζον στρατον αγειν κατα γεν προς την Ασιαν, αυτος δε απεφυγεν οδυρομενος.

"ουτως ουν οι Ελλκνες τους Περσας νικησαντες την Ελλαδα ηλευθερωσαν. και δη και εν τουτω τω εργω οι Αθηναιαοι πλειστας τε ναυς παρεσχον των Ελληνων και πλειστην εδηλωσαν αρετκν, ωστε εξεστιν αληθως λεγειν οτι οι Αθηναιοι την Ελλαδα εσωμαν, και ουχ ηκιστα ο Θεμιστοκλης, ος στρατεγος ων Αθηναιος μαλιστα αιτιος ην της νικης.

"τουτο το επιγραμμα τοις Αθηναιοις τοις εν τουτω τω πολεμω αποθανουσιν εργαψεν ο Σιμωνιδης, ποιητης ων αριστος,

ει το καλως θνησκειν αρετης μερος εστι μεγιστον,
ημιν εκ παντων τουτ απενειμε Τυχη,
Ελλαδι γαρ σπευδοντες ελευθεριην περιθειναι
κειμεθ' αγηραντω χρωμενοι ευλογιν."

30 ουτως ουν περανας τον λογον ο ναυτης κατεκειτο επι τω καταστρωματι, ο δε Δικαιοπολις και ο Φιλιππος εσιγων, παντα θαυμασζοντες απερ ειπεν. τελος δε ο Φιλιππος, "ως ανδρειως," εφη, "εμαχοντο οι Ελληνες, ως λαμπρως τοις συμμαχοις ηγουντο οι Αθηναιοι. συ δε τι εποιεις μετα τον πολεμον; αρα εμπορος γενομενος εν ολκασιν επλεις;" ο δε, "ουδαμως," εφη, "ου γαρ ετελευτησεν ο πολεμος, αλλα πολυν ετι χρονον εδει προς τους βαρβαρους μαχεσθαι. πασαι τε γαρ αι νησοι και πασα η Ιωνια υπο των βαρβαρων ετι ειχοντο.

ο δε Φιλιππος, "αλλα ποσον χρονον εδει μαχεσθαι; αρα πολλαις παρησθα μαχαις;"

ο δε ναυτης, "μαλιστα γε, ω παι," εφη, "πλεισταις τε μαχαις παρην και πολλαχοσε της γης επλεον μετα των συμμαχων. αει μεν γαρ οι βαρβαροι εμαχοντο, αει δε ενικωντο."

ο δε Φιλιππος, "αλλα που γης εμαχεσθε;"

ο δε, "πρωτον μεν αμα ηρι αρχομενω οι Ιωνες υφ' ημων ελευθερουνται, πλευσαντες γαρ εκατον ναυσι προς την Σαμον και το των βαρβαρων ναυτικον εις την Μυκαλην διωξαντες, ουτω προθυμως αυτοις προσβαλλομεν ωστε νικαται τω ο στρατος αυτων και διαφθειρεται το ναυτικον. οι δε Ιωνες, ως ηπισταντο οτι οι βαρβαροι νικωνται, ημιν εβοηθουν, ουτως ουν πασα τε η Ιωνια ελευθερουται και πασαι αι νησοι. ουδαμου γαρ δυνανται οι βαρβαροι ημιν αντεχειν.

"υστερον δε, ως οι Περσαι στρατον τε μεγιστον και ναυς διακοσιας συναγειραντες εις τον Αιγαιον ποντον αυθις εισβιαζεσθαι επειρωντο, κατλαβοντες αυτους προς τω Ευρυμεδοντι ποταμω ενικησαμεν εν μαχη μεγιστη κατα γην τε και θαλατταν.

και δη και εις την Αιγυπτον εστραπευσαμεν και τοις ενοικοις βοηθουντες τους Περσας εξηλασαμεν. ανα τε γαρ τον Νειλον επλευσαμεν και την Μεμφιν ειλομεν, πολιν μεγιστην επι τω Νειλω κειμενην. εξ ουν ετη εν τη Αιγυπτω εμενομεν και νολλα θαυματα ειδομεν. τας τε γαρ πυραμιδας εθεωρησαμεν, σηματα μαγιστα ουσας των βασιλεων των αρχαιων, και την Σφιγγα, εικονα δεινοτατην, το μεν ημισυ λεαιναν, το δε ημισυ γυναικα. και δη και ζωα εκτοπα ειδομεν, κροκοδιλους τε και στουθους. τελος δε οι Περσαι, στρατον μεγιστον συναγειραντες, ημιν προσεβαλον, νικωμεθα ουν και εξ Αιγυπτου εξελαυνομεθα. ουτως ουν συμφοραν μεγιστην επαθομεν, διακοσιας γαρ ναυς απολεσαντες πολις ημεις αυτοι εξεφυγομεν."